het nieuwe normaal

Van thuisisolatie naar het nieuwe normaal. Hoe dan?

Na een periode van thuisisolatie, hebben we de beslissing genomen om weer mee te gaan doen. De kinderen gaan vanaf 11 mei weer naar school, ik ga weer aan het werk en mijn man opent zijn verlichting zaak weer. Dit klinkt misschien een beetje gek. Waarom eerst alles en iedereen angstvallig buiten de deur houden, om vervolgens het leven weer op te pakken in het nieuwe normaal? Om jullie een volledig beeld te kunnen geven, neem ik jullie even mee terug in de tijd. Naar juli 2011 om precies te zijn. We zaten toen anderhalf jaar op de kinder ic met onze zoon die is geboren met aangeboren afwijkingen aan zijn luchtwegen. Aan de woorden die ik toen schreef, denk ik nog vaak terug. Zeker sinds de hele situatie rondom het coronavirus.

12 juli 2010

De dag begon vanochtend om 4 uur toen we gebeld werden dat het niet goed ging. Die kleine is weer ziek. Hoge koorts en het beeld dat we van hem kennen: vechtend tegen alles en iedereen omdat hij zich zo ellendig voelt. Hij moest weer worden beademd en er waren twee shotjes medicatie nodig om hem rustig te krijgen. Twee uur later was hij weer redelijk rustig en konden wij nog even bijtanken in onze kamer in het Ronald mcDonald huis. De rest van de dag was hij vreselijk lamlendig. Nog steeds hoge koorts en jammerig.

Later op de dag schreef ik dit:

Vanmiddag hebben we een gesprek gehad over het mdo (multidisciplinair overleg) van vorige week. Daar hebben meerdere artsen bij gezeten, een medisch ethicus, en de verpleegkundigen van onze zoon. Zijn vaste arts heeft een soort presentatie gemaakt. Van zijn geboorte, zijn afwijkingen, operaties die zijn uitgevoerd, ziekteperiodes die hij heeft doorgemaakt en incidenten die er zijn voorgevallen. De conclusie is eigenlijk dat de problemen en risico’s die er nu zijn, de komende jaren niet zullen veranderen. Dit is onze zoon die hij nu is, en die hij de komende jaren zal zijn. Om de risico’s zo klein mogelijk te houden zou hij nog jaren in het ziekenhuis moeten blijven. Maar dan ga je spreken van kwaliteit van leven voor zowel hem als voor ons. En dan moet je je gaan afvragen of het risico dat je nu zo klein mogelijk houdt door hem in het ziekenhuis te laten opgroeien, op weegt tegen de kwaliteit van leven die er nu nauwelijks is.

En even later:

Hem nog jaren in het ziekenhuis houden is geen leven, en bot gezegd zullen wij aan het idee moeten gaan wennen dat we onze held mee naar huis nemen om het fijn te hebben met z’n drietjes. Met het idee in het achterhoofd dat het helemaal mis kan gaan en in het ergste geval…die zin maak ik niet af.

Nooit getwijfeld

In september van dat jaar mocht hij eindelijk mee naar huis en wat was die periode intens. Maar nooit hebben we getwijfeld over de keuze die we maakten toen we hem mee naar huis namen. Dit is hoe wij in het leven staan. Het leven met een kind met een tracheacanule brengt altijd een bepaalde mate van risico met zich mee. En dan zitten wij nog weer een treetje hoger. Bij elke stap die we zetten denken we na welke risico’s dit eventueel met zich mee kan brengen. Toen het corona virus zijn intrede deed in Nederland gingen alle alarmbellen af. Een virus dat een hele nare longontsteking kan veroorzaken? Bij de eerste melding van een geval in Nederland ging bij ons de deur op slot. Sla ons huisje maar over, we hebben genoeg narigheid gezien.

Better safe than sorry

Ik kreeg al snel een mail van het UMCG met het advies om beide kinderen thuis te houden van school, en om niet meer te gaan werken op het kinderdagverblijf waar ik werkzaam ben. Er was nog te weinig bekend over het nieuwe corona virus, dus better safe than sorry. Kort daarop gingen de scholen en kinderdagverblijven dicht. Een bevestiging dat ons gevoel juist was. We hielden al het bezoek buiten de deur, verpleegkundigen kwamen niet meer om ons te ondersteunen in de zorg en er werd niet meer buiten gespeeld. Ook mijn man deed de deuren van zijn verlichting zaak op slot. Ons huis moest een veilige haven zijn. Alles om dit virus buiten de deur te houden.

De thuis scholing kwam op gang en de kinderen pasten zich snel aan aan de nieuwe situatie. We volgden het nieuws op de voet. Ondanks het beeld van de ic’s die vol stroomden, kwamen er steeds meer geluiden dat kinderen minder vaak besmet raken, en het virus minder vaak verspreiden. Ook hoorde ik steeds vaker artsen zeggen dat kinderen niet of nauwelijks hoeven worden opgenomen, en zeker niet op de kinder ic. Ik wilde er niks van horen. We zijn niet zo ver gekomen om hem te laten bezwijken aan dit nieuwe virus.

Ik werd er gek van..

Maar steeds vaker dacht ik terug aan de woorden die ik schreef, in juli 2011 en aan wat we toen met elkaar afspraken: we gaan hem niet in een glazen huisje stoppen, we gaan léven. Van de 10 keer dat we zijn omgevallen, zijn we 11 keer opgestaan. Dat zegt toch wat? Steeds vaker zeiden we tegen elkaar: “hij is zo sterk geworden de afgelopen jaren, hij is niet meer dat jongetje die doodziek wordt van een griepje.” De volgende dag zag ik een post op Facebook van een moeder van wie haar zoontje wél ontzettend ziek was geworden door het coronavirus en maakte me dat doodsbang.

Elke dag veranderden we weer van gedachten, soms elk uur. Gek werd ik er van.

Vorige week had ik contact met de arts die ons altijd heeft begeleid en die weet van hoe ver we zijn gekomen. Ook hij bevestigde dat ze zien dat er geen verschil is in het ziekteverloop bij kwetsbare kinderen die besmet raken met het virus. Kinderen zoals die van ons dus. Sindsdien proberen we aan het idee te wennen om daar vertrouwen in te hebben. En dus niet alleen in de woorden van deze arts, maar ook in onze zoon en in onszelf. Ik kan me niet herinneren dat we ooit fout hebben gezeten met ons gevoel. We gaan blind op ons gevoel en dit kunnen we niet half doen. We kunnen niet half leven. Dus als we besluiten om het leven weer op te pakken, dan doen we dit niet half. De kinderen gaan vanaf 11 mei weer naar school, ik hervat mijn werk en de winkel van mijn man gaat weer open. Het nieuwe normaal.

Van thuisisolatie naar het nieuwe normaal

Het proces van thuisisolatie naar: weer meedraaien zoals iedereen, ging niet over 1 nacht ijs. Maar nu we eenmaal die beslissing hebben genomen gaan we er voor, met volle kracht vooruit. Is de angst nog ergens aanwezig? Zeker wel. Maar hier laten we ons niet door leiden. We laten ons leiden door het vertrouwen dat, mocht onze zoon ziek worden, ze hem ook weer zullen oplappen.


Vind je het leuk om meer van mij en mijn gezin te zien? Volg me dan op Instagram. In mijn stories doe ik (bijna) dagelijks verslag van mijn niet zo alledaagse leven. Je kunt me volgen op instagram.com/heleenschoppink

2 comments On Van thuisisolatie naar het nieuwe normaal. Hoe dan?

  • Vind dit zo ontzettend knap geschreven ook, met je woorden erbij van jaren terug, dat moet je sterken in je beslissing. Volg je gevoel, en dan het beste ervan maken. Hopelijk is de nachtmerrie en nare gevoelens die bij het woord “Corona” komen snel verleden tijd en kan iedereen weer verder met zijn of haar leven. Heel veel sterkte komende tijd.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer