trouwjurk

Trouwen: het vinden van dé trouwjurk

Het vinden van dé trouwjurk. Dat was nog wel een ding hoor. Het was, in tegenstelling tot de meeste bruiden in spé, niet iets waar ik naar uit keek. Ik ben namelijk zo’n twijfelkont! Regelmatig breng ik een aangekocht kledingstuk terug naar de winkel omdat ik uiteindelijk toch net iets ander wil. En wat nou als míjn jurk er niet bij hangt? Er zijn maar weinig trouwjurken die ik echt mooi vind. Bestaat die van mij wel? En belangrijker nog: zou dé jurk mij wel mooi staan? Oh the pressure!

Een ding: ik wil geen soepjurk. Sowieso geen traditionele trouwjurk. Ik heb altijd gezegd: na mijn 35e ga ik niet meer in trouwjurk hoor. Dan wordt het zo’n verkleedpartijtje. Zo’n verjaarde bruid, daar zit toch niemand op te wachten?! Een korte jurk moest het worden. Stijlvol en kort. En wit. Ik ga sowieso in het wit trouwen.

I do crew

Ik heb voor de gelegenheid mijn moeder, mijn zus en twee van mijn beste vriendinnen opgetrommeld en bekroond tot mijn I do crew. Er wordt een groepsapp aangemaakt om foto’s en ideeën te delen en al snel komt er bruidswinkel in Arnhem ter sprake. In deze bruidszaak verkopen ze nieuwe jurken, maar er is ook een outlet. En wat mij enorm aansprak: je hoeft er geen afspraak te maken en je mag zelf rondkijken in de winkel. Ze noemen zichzelf de niet truttige bruidszaak. Daar moet ik zijn, want dat nam meteen al iets van de druk weg.

Neemt niet weg dat ik alsnog bij het passen van de eerste jurk een soort van paniekaanval kreeg omdat ik het aanblik van mezelf in trouwjurk echt geen porem vond. Ik kon wel janken en had het liefst heel stilletjes het pand weer verlaten.

Uit mijn comfort zone

In het pashokje siste ik mijn zus toe dat die jurk NU uit moest en dat ik weg wilde. Ga eens out of your comfort zone? Das gelukt! Als thuis met een dekentje op de bank mijn comfort zone is, dan was dit pashokje als naakt op een houten stoel midden in de stad. Laten we het er maar bij houden dat ik er niet persé gelukkiger van werd. Ik kan me niet eens meer zo heel veel herinneren van de pas sessies die volgden. Grote kans dat ik dit heb verdrongen want ik vond het redelijk traumatisch. Ik trok nog wat jurken aan die allemaal ‘neuh” mwoh’ of ‘wel leuk’ waren. Tot de medewerkster met een korte trouwjurk aan kwam lopen waarvan ik dacht: “ik denk het niet, maar ik zal hem eens aanpassen.” En wat denk je? Dat was hem dus. Hij zat perfect! Ze pakte er nog een ceintuur en een losse kanten top bij en dat maakte het plaatje helemaal af. Yes! We zijn er uit. Deze korte jurk met losse top er op en dit ceintuur.

Ze liet me ook nog een lange tulen rok er overheen aan passen. Dat vond ik óók heel mooi en ik begon even te twijfelen.

Maar ik ken mezelf en ik herinnerde mezelf aan de twijfelkont die ik ben. Ik kwam voor een korte jurk, dus daar moet ik bij blijven. Ik zei “yes” tegen de korte dress. De champagne werd losgetrokken en we proostten op mijn prachtige jurk. Case closed, en op de groepsapp kon ook een slotje.

Eind goed, al goed. Zou je denken…

Ware het niet dat ik eenmaal thuis toch maar bleef kijken naar het filmpje dat mijn zus maakte van de lange tulen rok die ik aan het einde van de pas sessie nog even aan had. De groepsapp van mijn I do crew werd weer voor geopend verklaard. Ik kreeg die rok niet meer uit mijn gedachten en kon er maar niet over ophouden. Ik móest terug naar de bruidswinkel. Ik moest die rok nogmaals aan hebben om de juiste keuze te maken. En daar ging ik een paar dagen na het kopen van mijn jurk weer op pad. Mijn zus ging weer mee en ik trok alles nog een keer aan. De korte jurk, de losse kanten top en het ceintuur. Daar overheen ging de lange tulen rok en ik wist het meteen. Dit moest het worden, de rok moest mee. Mijn jurk was compleet. Tijdens het officiele gedeelte zou ik de lange rok aan kunnen houden en ’s avonds had ik dan toch die korte trouwjurk die ik zo graag wou. de rok zat nog een beetje aan de strakke kant, maar ik was net terug van vakantie. Genoeg tijd dus om nog wat vakantie kilo’s te lozen. Mooie stok achter de deur en #weddingdiet was on.

Ik kreeg hem niet meer dicht! Hoe dan?

Restte mij alleen nog het vinden van een goede coupeuse die een stukje van de onderkant kon afhalen. Die was snel gevonden en een week voor de afspraak paste ik nog een keer de jurk met alle toebehoren aan. Ik was wat afgevallen dus het kon zomaar zijn dat ze hem ook nog iets moest innemen. Toen ik de rok aan deed kon ik wel door de grond zakken. Ik kreeg hem niet dicht! Ik was wat afgevallen, maar ik kreeg mijn rok niet dicht. HOE DAN?? Sjorren, buik inhouden, nog een keer uit en aan doen, maar niks hielp. Deze rok was écht te klein. Ik kon wel huilen en misschien heb ik dat ook wel even gedaan. Hoe was dit mogelijk??

Daar heb ik het antwoord nooit op gekregen. Verkeerde rok meegenomen? Zat hij tijdens het passen in de winkel wat hoger of lager? Ik heb geen idee. Ik heb de volgende dag de bruidszaak opgebeld en ik kon dezelfde dag nog langs komen. Drie maal op roadtrip is scheepsrecht, toch? Conclusie in de bruidszaak? De rok is te klein. (Joh, zou je denken?) Gelukkig deden ze niet moeilijk en kon ik hem inruilen voor een maat groter. De coupeuse haalde er een stukje af en het plaatje was compleet.

To be continued…

Wil je meer lezen over de voorbereidingen van ons huwelijk?
Lees dan: Trouwen: de voorbereidingen. Och och die voorbereidingen.

2 comments On Trouwen: het vinden van dé trouwjurk

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer