trouwen

Trouwen: maar niet zonder een blunder

Op de dag van ons trouwen heb ik één momentje van stress. Vlak voordat ik met Sascha de trap af kom, krijgen we nog even wat instructies voor het komende half uur. Het enige dat ik hiervan heb onthouden is:

je loopt de deur door, gaat rechts af en dan loop je samen met Sascha de trap af. Onder aan de trap staat jouw vader, alles komt goed! Daar ga je..

Zachtjes spreek ik mezelf toe: “kom op Heleen, jij kunt dit. Gewoon lopen, mooi zijn en niet struikelen.” Samen met Sascha loop ik over de vide richting de trap, die nog best een stukje lopen is. “Kom Sas, doorlopen. We zijn er bijna.” Wat ben ik blij dat ik dit niet alleen hoef te doen. Ik voel het handje van mijn dochter in de mijne en denk bij mezelf: “als een vierjarige dit kan, dan kan ik dit toch zeker ook?” Ik kijk even kort naar beneden en zie lieve vrienden en familie verwachtingsvol omhoog kijken.

Opeens hoor ik mijn naam:

“Heleen!”

Dit hoor ik vast niet goed dus ik pak mijn moment en we lopen door.

“Heleen!!!!” Hoor ik weer.

Djeeeez wíe roept mij nou tijdens dit moment? Ik kijk over de vide naar beneden en ik zie mijn aanstaande lachen. Best wel hard ook eigenlijk. Oke, we lopen vast te snel en ik zeg tegen Sascha dat we iets langzamer moeten lopen. Terug in het moment, en lopen. Schrijden heet dat toch? Niet te snel en elegant, daar gaan we weer. Zie nou, gaat best. Dit ziet er goed uit! Ik ga gewoon trouwen! Ik loop zometeen samen met Sascha de trap af zoals we thuis hebben geoefend en ik pak mijn moment. Dít is mijn moment!

“HELEEN!!!”

Daarom moet iedereen zo lachen..

“Oh Christus te paard, wie roept mij nou de hele tijd??”
Ik kijk om en ik zie iemand op z’n hurken zitten en wijzen: “de trap!”
“Ja, ja, de trap. Nou weet ik het wel hoor!”
“Nee, dat is de verkeerde. Je moet naar díe trap!”
“Oh, díe! Die trap die we juist voorbij liepen, die? Oh kak. Oh kak. Dit is waarom iedereen zo moet lachen. Ik ben gewoon de trap voorbij gelopen waar mijn vader op ons staat te wachten. Ik zwaai nog even triomfantelijk naar mijn publiek en draai me om naar de juiste trap.

trouwen

Vervolgens raak ik door de draai in de wenteltrap volledig gedesoriënteerd. Rechts? Links? Waar moet ik naar toe? Maar daar staat hij dan: mijn vader. Die weet vast welke kant we op moeten. Ik sla mijn arm door die van hem en Sascha heeft nog steeds mijn andere hand vast. Ik kijk om me heen. Iedereen kijkt terug en begint te applaudisseren. Oh, das natuurlijk voor mij! Het overvalt me een beetje. Wat ziet iedereen er mooi uit!

We gaan touwen!

“Zullen we een selfie maken?” Zegt mijn vader. “Haha goeie!” Zeg ik terug. Eeuwig zonde dat ik pas later door had dat hij het meende, want dit was vast een briljante foto geworden. We lopen richting mijn aanstaande die met Juliën staat te wachten en plechtig legt mijn vader mijn hand in die van Arjan. Het is zo ver, we gaan trouwen! Het mocht even duren, maar vandaag is de dag.

Let’s get married!

Vind je het leuk om meer te lezen over ons huwelijk?
Lees dan:
Het vinden van dé jurk.

 De voorbereidingen.
Last minute stress

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer