trouwen

Trouwen: last minute stress!

De beste keus ooit, was om laat in de middag te trouwen en om het ‘first look’ moment lekker met z’n vieren te doen. Geen ochtend stress op de mooiste dag van ons leven! We konden gewoon relaxt wakker worden met een bakkie en twee enthousiaste kinderen. We konden lekker treuzelen, even keuvelen en op ons gemak douchen en ontbijten zonder tijdsdruk. Rond het middag uur ben ik met Sascha naar de kapper gegaan waar mijn moeder, zus en twee vriendinnen ook waren. We hebben al genoeg stress in ons leven, dat wilden we niet op deze dag. En dat is zeker gelukt!

First look

Het punt waar we het langst over na hebben moeten denken was het ‘first look moment’: het moment dat je elkaar voor het eerst ziet. Waar gaan we dit doen, wie is daarbij aanwezig, hoe, wanneer, hoelang? Alle scenario’s hebben we voorbij laten komen. Van: thuis, met familie en vrienden er bij, tot: we zien elkaar pas vlak voor het ja-woord op de locatie. Dit voelde allemaal niet goed. Want: wie vragen we om hier bij te zijn, slaan we niemand over? Is de ruimte daar wel groot genoeg voor? Ben ik dan niet te zenuwachtig? Uiteindelijk hebben we overal een streep doorheen gezet en hebben we dit moment alleen met ons gezin gedaan. En natuurlijk de fotografe om dit vast te leggen. Deze plaatjes zijn echt prachtig geworden. Een perfecte herinnering voor deze perfecte dag!

trouwen
Foto: Lizet Beek.

Doe mij maar een wijntje

En zo zijn we ontspannen de dag begonnen, precies hoe we het voor ogen zagen. Inmiddels was het vier uur en zijn wij na dit bijzondere moment naar binnen gegaan naar een ruimte voor ons alleen. We hoorden steeds meer geroezemoes van de gasten die binnen druppelden. Wat klonk dit gezellig! Mijn ouders kwamen even hoi zeggen en ik kreeg een prachtig parel armbandje van mijn vader.

“Willen jullie iets te drinken?” Werd er gevraagd. “Ja, doe mij maar een wijntje.” Hoorde ik mezelf zeggen.

En terwijl er nog even met ons werd doorgenomen hoe het komende uur er uit zou komen te zien, sloeg de stress ineens toe. Vanuit het niets leek wel! Alles ging ineens langs me heen en ik sloeg werkelijk niets meer op. Ik was totaal blanco en lichtelijk in paniek vroeg ik aan Arjan of hij dit allemaal voor ons beiden ging onthouden. Mijn jurk voelde te strak, Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen en mijn wijn smaakte me niet meer. (Say what??) Ik vroeg om een glas water, sloeg die achterover, en toen nóg één. Mijn mond voelde zo droog dat ik eigenlijk nog meer wilde, maar dat was niet verstandig aangezien de ceremonie binnen nu en een half uur zou beginnen.

Showtime!

Na twee glazen water en een paar keer diep in en uit ademen werd ik samen met Sascha mee naar boven genomen. Onze trouwlocatie heeft een vide waar ik over heen moest lopen om vervolgens de trap naar beneden te nemen waar mijn vader mij zou opwachten. Terwijl Sascha en ik daar zo staan horen we een daverend applaus van beneden. Dit is het welkom van de gasten als Arjan en Juliën binnen komen. In een waas hoor ik dat het zo toepasselijke liedje die we hadden uitgekozen, wordt gestart.

I won’t give up on us

even if the skies get rough

I’m giving you all my love

I’m still looking up

“Oké Heleen, nu is het jouw beurt.” Ik word vergezeld door één van de de eigenaren van de trouwlocatie en hij vertelt me precies wat ik moet doen. Hij gaat verder: “Ik ga de deuren open gooien. Jij stapt samen met Sascha de deur door en gaat dan rechts af. Je loopt naar de trap, maar niet te snel. Beneden aan de trap staat jouw vader. Klaar? Daar gaan we.”

Trouwen

Slappe Lach

“Nee, wacht! Ik wil niet meer!” Roep ik. “Haal mijn moeder maar weer op, want…
En ineens zie ik hem met twee vorken op me af lopen. In paniek (en een beetje verward ook wel) vraag ik wat hij met die vorken gaat doen. “Zijn mijn deurstoppers.” Zegt hij terwijl hij de deuren open gooit om die vervolgens met twee vorken open te houden. Deurstoppers dus. Twee vorken.

Dus alles verloopt helemaal plechtig en ik sta daar in mijn bruidsjurk. Haren in de plooi en ik heb zelfs een bruidsboeket. Mijn dochter gedraagt zich als een engeltje en ziet er uit om door een ringetje te halen. En dan worden de deuren open gehouden door…twee vorken!?!


Love it!


Ik kreeg zowaar even de slappe lach, wat er dan weer voor zorgde dat de stress even van me af viel. Ik verdenk hen er van om de vorken in te zetten bij gestreste bruiden. Even lachen, even normaal doen. En daar gaan we in 3…2…1

To be continued…

Vind je het leuk om meer te lezen over (de voorbereidingen van) ons huwelijk?
Lees dan:
Het vinden van dé jurk.
De voorbereidingen.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer