operatie

De 24 uur voor een operatie

Weer een operatie voor onze oudste. Het is onderdeel van ons leven geworden. Sinds 10 jaar loopt het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam als een rode draad door ons leven. Een geplande operatie begint meestal met een belletje van het opname bureau. Of, als we weten dat er een operatie aan zit te komen, bel ik zelf. Want het is wel zo fijn om te weten wanneer hij aan de beurt is. Het vergt namelijk nogal wat voorbereidingen.

De voorbereidingen

Na een telefonisch gesprek met de arts die onze negenjarige gaat opereren weten we dat we rekening moeten houden met een week opname. In het uiterste geval dan. Als het goed met hem gaat mag hij natuurlijk eerder naar huis.

  • Als ik een datum heb block ik die in de gezamenlijke agenda met mijn man. Hij is zelfstandig ondernemer dus hij plant zichzelf vrij die dagen. Ik geef door op mijn werk wanneer ik vrij moet zijn en ik krijg dan zorgverlof op de dagen dat we in het ziekenhuis zijn.
  • Dan kijk ik wat ik kan regelen voor zussie. Dit keer ging ze een nachtje bij de ene opa en oma, en daarna naar andere opa en oma logeren. Op dag vier zouden zij haar dan naar ons toe brengen.
  • Het volgende telefoontje gaat naar het Ronald mcDonald huis. Als je kind geopereerd moet worden kun je via de site een aanmeld formulier invullen. Een dag van tevoren, of soms pas op de dag zelf worden we gebeld of we een kamer hebben.
  • Dan brengen we de verpleegkundigen op de hoogte die altijd met hem mee naar school gaan. Zij zijn die week vrij.
  • Ook de school laten we weten van de geplande operatie. Hoe lang hij afwezig zal zijn en hoe we contact houden als hij er niet is. Hij mag het zelf aan zijn klasgenootjes vertellen.
  • Meestal weet Juliën het als er een operatie aan zit te komen en dan vertellen we hem meteen wanneer hij aan de beurt is.
  • Natuurlijk brengen we ook familie en vrienden op de hoogte. Of eigenlijk doet hij dat zelf wel tegenwoordig.

Dit keer kijkt hij enorm uit naar de operatie, want ze gaan zijn sonde ook uit zijn buik halen. Dat er ook het een en ander aan zijn luchtpijp gesleuteld moet worden neemt hij maar voor lief.

Een dag voor de operatie

Het begint dus een dag van tevoren met het telefoontje van het Ronald mcDonald huis. Ik zit daar altijd enorm tegenaan te hikken. Want wat nou als alle kamers bezet zijn? Dan zouden we een hotel moeten zoeken in de buurt, of in het ziekenhuis moeten overnachten. Gelukkig, ook deze keer hebben we een kamer. Zo waardevol!

operatie

We pakken de spulletjes die we nodig gaan hebben: zijn beademing, want als hij wordt opgenomen ligt hij aan zijn eigen beademingsmachine. De spullen die we nodig hebben voor de verzorging van zijn tracheacanule hebben ze ook in het zieken huis, maar ik vind het wel handig om die zelf mee te nemen. Dan hoeven we niet de hele tijd te vragen om spullen als we die nodig hebben. Ook slaapt hij de eerste nacht bij ons in het Ronald mcDonald huis, dus dan hebben we ze ook nodig.

We moeten ons altijd ’s ochtends vroeg melden en tijdens de spits naar Rotterdam rijden is geen aanrader. Vandaar dat we altijd al een dag eerder gaan.

Eenmaal daar moeten we eerst even langs het spreekuur van de anesthesist. Juliën wordt dan gemeten en gewogen en er wordt aan ons en aan hem uitgelegd wat er gaat gebeuren. Omdat wij zo bekend zijn in het Sophia mag dit een dag van tevoren. Eigenlijk moet dit een paar weken eerder. Joost mag weten waarom dit zo is, want praktisch is het niet als je daar twee uur voor moet rijden. Maar ja, regels he?

Na het spreekuur van de anesthesist lopen we even langs het opname bureau voor de nuchter tijden. Zij vertellen ons hoe laat hij ongeveer aan de beurt is en wanneer hij voor de laatste keer voeding mag hebben. Vanaf zes uur voor de geplande ingreep mag hij niet meer eten (of sondevoeding krijgen). Hij mag tot de operatie helder drinken, maar niet meer dan 100 ml per uur. Thee, ranja, water, dit soort drankjes.

Na dit rondje ziekenhuis is het tijd om in te checken in het Ronald mcDonald huis dat de komende dagen ons thuis ver van huis is. We vragen een opklapbed omdat Juliën altijd de eerste nacht bij ons slaapt. (Waar ik vervolgens in lig, want hij wil bij papa liggen.) Ik kan maar niet vaak genoeg zeggen hoeveel rust het ons geeft om daar te mogen verblijven en ook dit keer zijn we weer super dankbaar voor hun gastvrijheid.

De dag van de operatie

We melden we ons rond negen uur op de afdeling. Alle apparatuur en spullen voor de verzorging gaan mee. We worden doorverwezen naar de ouderkamer waar we kunnen wachten, rond 11:10 zal hij aan de beurt zijn. We overleggen met Juliën of hij in slaap gebracht wil worden via het infuus, of met de beademing. (kapje) Na enige twijfel wil hij toch proberen om eens een infuusje te laten prikken. Hij krijgt wat verdovende zalf op de plek waar hij geprikt gaat worden en hij mag een o.k pyjama aan doen. Nog een uurtje en dan is hij aan de beurt. We worden naar de afdeling gebracht en ik voel dat de spanning bij hem stijgt. Om rustig te worden krijgt hij wat medicatie.

Om 11:00 krijgen we te horen dat de planning uit loopt en even is het spannend of er wel een bed voor hem is op de kinder intensive care, waar hij na de operatie naartoe zal worden gebracht. De tekorten in de zorg worden ons hier pijnlijk duidelijk. Het wordt later en later, maar eindelijk is daar het verlossende woord. Er is een plekje voor hem! Juliën wordt gereed gemaakt en naar de o.k gebracht.

Naar de o.k

Er mag altijd één van de ouders mee naar binnen, tot hij slaapt. Arjan vindt het heel naar en vervelend om hem zo te zien, dus ik ga altijd mee. Dit doen we al die jaren al zo en dat werkt. Ik krijg een mutsje op, een schort voor en slofjes over mijn schoenen. Ook Juliën krijgt zo’n mutsje, die hij vervolgens weigert om op zijn hoofd te zetten dus die wordt dan maar naast hem neergelegd. Zijn bed wordt door de gang gereden. Ik hobbel er achter aan en houd oogcontact met Juliën die mij geen moment uit het oog verliest. We worden geparkeerd in het voorkamertje van de o.k. Hier wordt het echt spannend en ik probeer hem altijd een beetje af te leiden. Met mijn telefoon, met een grappig verhaal en ik vertel hem welk cadeau we voor hem hebben gekocht.

Flink zijn

Dan gaat de grote schuifdeur open en ik schud de handen van de mensen die zich de komende uren gaan ontfermen over mijn zoon. Eigenlijk wil ik met hem meehuilen, hem optillen en heel hard wegrennen. Maar we moeten flink zijn. Ik blijf op hem inpraten en hij verplaatst zich onder protest naar de o.k tafel. Het infuus wordt geprikt en ik hoor hem vloeken in woorden die ik niet kan herhalen.

Begrijpelijk natuurlijk. En als ik fluister dat hij niet mag vloeken, wordt dit weggewuift door de mensen achter de mondkapjes: laat maar gaan joh.

Gelukkig zit na drie keer prikken het infuus in zijn hand. Er wordt een wit goedje door gespoten en al protesterend zie ik mijn dappere zoon langzaam slap worden. Opluchting bij mij. Nou hoef ik niet meer flink te zijn en ik veeg een traan uit mijn ooghoek. Ik geef hem een aai over zijn bol en ik word terug geleid naar zijn vader die staat te wachten.

Hoe ging het?
Wel goed. Even huilen, maar hij slaapt. Hij was heel stoer.

Samen lopen we naar de intensive care om zijn apparatuur op te bouwen. En dan begint het lange wachten tot het telefoontje dat het allemaal goed is verlopen.


Vind je het leuk om meer van mij te zien? Volg mij dan op Instagram: >instagram.com/evenheleen.nl<. Hier doe ik (bijna) dagelijks verslag van mijn niet zo alledaagse leven.

4 comments On De 24 uur voor een operatie

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer