corona

Ons corona dagboek, dag vijf.

We zijn aanbeland bij dag vijf van de thuis opsluiting door de corona crisis. De vijfde dag dat alle scholen en kinderopvangcentra gesloten zijn. Het gaf me het in eerste instantie een vreemd gevoel. Opluchting? Ook. Wij hadden zelf al de beslissing genomen om de kinderen thuis te houden. Maar hoe leggen we uit dat vriendjes van school elkaar nog wel zien terwijl onze kinderen thuis moeten blijven? Hoe moet dat met mijn werk op het kinderdagverblijf? Als ik mijn eigen kinderen thuis houd vanwege het gevaar op besmetting, moet ik zelf dan nog wel gaan? Gelukkig werd die beslissing zondag voor mij genomen. Scholen en kinderopvangcentra gaan dicht. Egoïstische gedachte misschien? Ik weet het niet meer. Zoveel emoties, ik heb er geen woorden voor.

Is dit een wedstrijd?

Maandag ochtend. Dit is geen vakantie. Ik voel aan alles dat dit geen vakantie is. We nemen ons dan ook voor dat iedereen elke ochtend aangekleed aan de ontbijt tafel verschijnt. En vanuit daar maken we een plan voor die dag. Als ik Instagram open zie ik de ene dagplanning na de andere voorbij komen. Kindjes die zoet aan het werk gaan en ouders die thuisschooltje spelen. Ik voel mezelf meteen tekort schieten als moeder.

Een dagplanning was wel het laatste dat er in me op kwam toen het tot ons doordrong dat we de komende tijd aan huis gekluisterd zouden zitten.

Ik snap dat een beetje houvast fijn is, maar dit lijkt wel een wedstrijd. Rebels als ik ben ga ik in de weerstand en post er wat over op Instagram. Iedereen moet natuurlijk lekker doen waar hij of zij zich goed bij voelt. Maar ik heb sterk de behoefte om een tegengeluid te geven voor moeders die net als ik dit nieuws even in moeten laten dalen. Daarna gaan we wel een plan maken. En misschien geef ik dat plan ook wel mooie kleurtjes en zet ik dat op Instagram. Maar ik wacht eerst even op een bericht van juf. Die heeft vast ook een plan.

Buiten spelen tijdens de corona crisis?

Nadat we hebben ontbeten, het jeugdjournaal hebben gekeken en schermpjestijd hebben gehad, wordt er op het raam geklopt. Ik kijk naar buiten en ik zie een handjevol kinderen in de speeltuin spelen. Ik had me voorgenomen om de kinderen binnen te houden. Als ze niet naar school mogen, is spelen met de buurtkinderen ook niet verstandig, lijkt me? Ik check de site van het RIVM en daar staat dat buiten spelen oké is, mits de kinderen afstand houden en geen klachten hebben. Ik voel me hier persoonlijk niet helemaal oké bij, maar tegelijkertijd vraag ik me af hoe ik de kinderen binnen houd terwijl ze hun vriendjes in de zandbak zien spelen? Dus op dag twee ga ik mee naar buiten en roep ik ze terug als ze bij de buren naar binnen willen gaan. Ik corrigeer als ze te dicht op elkaar spelen en let op of er niemand verschijnselen vertoont van een verkoudheid.

Niet samen op de wipkip! Ho ho, in je elleboog hoesten! Zie ik daar nou een snottebel bij het buurmeisje? Wie zijn die kinderen en waar wonen ze? Is daar iemand ziek thuis?

Stress alom. Bij deze anders zo relaxte moeder kwam het stoom inmiddels uit haar oren. Dit gaat zo niet. Ik sprak mijn zus die vertelde dat haar kinderen alleen buiten in eigen tuin spelen. Nog steeds zat ik in de weerstand. Hoe dan? Hoe kan ik nou tegen mijn kinderen zeggen dat ze niet meer buiten mogen spelen terwijl ze zien dat andere kinderen dat wel doen? Ik besloot er nog een nachtje over te slapen.

Ik zet me schrap..

Ik kijk dit twee dagen zo aan maar op woensdag ochtend hakken we toch de knoop door: er wordt alleen nog binnen, of in de tuin gespeeld. Zoals ons plan kleden we ons aan, ontbijten we aan tafel en maken we er een gewoonte van om eerst wat school werkjes te maken die we toegestuurd krijgen via de schoolapp. En dan komt de vraag of ze buiten mogen spelen. Kort maar krachtig leg ik uit dat dat niet mag.

De komende tijd blijven we binnen lieverds. Er zijn nou zo veel mensen ziek, dat ik bang ben dat ze één van jullie ook aan zullen steken. Dus jullie mogen nog wel in de tuin spelen, maar we gaan niet meer naar buiten en de buurtkinderen mogen niet naar binnen komen.

Ik zet me schrap en zussie begint inderdaad hartverscheurend te huilen. Haar broer zit er een beetje gelaten bij. “Stom.” zegt hij. “Ik vind het stom.”

Toch meer rust

Maar het gekke is, dat er door deze beslissing er een soort rust over me komt. De twijfel en het voor me uit schuiven van deze beslissing brachten enorm veel onrust. Ook het wegvallen van het constant corrigeren van de kinderen doet de sfeer in huis goed. En de kinderen? Die lijken zich vrij snel bij de nieuwe situatie van de corona crisis neer te leggen. Ze spelen samen, maken hun schoolwerk, krijgen iets meer schermtijd dan normaal en vragen af en toe nog of ze naar buiten mogen. Ze maken ruzie, leggen het weer bij, drijven hun moeder tot waanzin, maar maken me ook vreselijk trots. Als er op het raam wordt geklopt hoor ik zussie door de brievenbus roepen: “ik kan even niet buiten spelen want ik wil niet ziek worden!”

  


Vind je het leuk om meer van mijn bijzondere gezin te zien? Volg me dan op Instagram. In mijn stories doe ik (bijna) dagelijks verslag van mijn niet zo alledaagse leven.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer