bso

Oeps..Ik vergat om mijn dochter van de BSO te halen

Na een onrustige nacht waarin ik rond vijf uur nog even in slaap val, gaat mijn wekker. Met moeite doe ik één oog open om te kijken waar mijn telefoon ligt. De wekker gaat op dinsdag altijd om kwart voor zes, want ik moet uiterlijk om half zeven weg. Op de tast dan maar, want ik zie mijn telefoon niet. Een paar keer op het touchscreen tikken moet volstaan om de snooze functie te activeren.
Lukt niet.
Nogmaals op de tast. Wat een rot geluid is dit ook.
Lukt niet.
Arjan begint naast mij te woelen en zegt slaperig: ‘dat is mijn wekker hoor.’

Shit

‘Shitterdeshit.’ Ik ben meteen klaar wakker. ‘Hoe laat had je hem gezet dan?’ Vraag ik terwijl ik het antwoord al weet.
‘Kwart voor zeven.’ Natuurlijk hebben de kinderen juist deze dag uitgekozen om langer te slapen.

Oh fuck. Kut. Shit. Kak. Kwart voor zeven… Ik had al lang op de fiets moeten zitten. Ik heb me verslapen. Ik heb me vreselijk verslapen!

Omdat ik de kinderen niet wil wakker maken op het onchristelijke tijdstip dat ik normaal gesproken op sta, had ik gelukkig gisteravond al gedoucht en mijn kleding klaargelegd. Dus ik schiet in mijn kleren en gooi een plens water in mijn gezicht. Totaal gedesoriënteerd ren ik de trap af om mijn spullen voor die dag te pakken. Tijdens het tanden poetsen bel ik mijn collega dat ik me heb verslapen. Ik doe mijn schoenen aan en hinkelend struikel ik naar de kapstok om mijn jas te pakken. Ik ren weer naar boven om mijn make-up op te doen maar gooi het toch maar in mijn tas. Ik maak me wel op mijn werk op.

Hee, Mam!

Klinkt het enthousiast uit de slaapkamer van mijn oudste. ‘Ben je er nog wel?’ En meteen begint hij een Pokémon gerelateerde vraag. Welke ik het leukste/ coolste/ gaafste vind.
‘Allemaal!’ Gil ik op de trap. Ik ren naar beneden en gooi de achterdeur open.
‘Shitterdeshitterde fuckzooi. Ook dát nog. Het komt met bakken uit de lucht. KOM. OP!’ Ik richt dramatisch mijn handen naar de hemel en ren nogmaals naar boven om droge kleding te pakken om mee te nemen. Dochterlief is inmiddels ook wakker en die wil nog een knuffel voordat ik ga. En een kusje, en nog één.
‘Mama moet nu écht weg hoor! Doeiii!!’
‘Mam!’
‘Ja, lof joe! En die oranje! De oranje Pokémon vind ik het coolste.’ Roep ik en ik stap op mijn fiets.

Drijfnat kom ik aan op mijn werk waar mijn collega mij glimlachend staat op te wachten. ‘Sorry joh. Ik snap er niks van. Ik denk dat ik mijn wekker heb uitgezet vannacht.’ Zeg ik beschaamd. Gelukkig zijn er nog geen kinderen gebracht op het kinderdagverblijf waar ik werk. Ik hang snel mijn jas op en doe mijn schoenen uit. Net als ik snel mijn droge kleren aan wil doen hoor ik de deur gaan. Het eerste kindje wordt gebracht. Dus daar sta ik, helemaal doorweekt met dikke slaap ogen zonder make-up. ‘Wat een weer he?’ Zeg ik schaapachtig als moeder mij met haar zoontje op de arm vragend aankijkt.

Een dieptepuntje…

Ik weet me te herpakken en als je het eind van de middag niet mee rekent, kom ik de dag toch best goed door. Want aan het eind van de middag gaat er iets heel erg mis. Een diepte puntje in de georganiseerde chaos die zich dagelijks in mijn hoofd afspeelt. Een denkfout, een miscommunicatie met mijn man: Ik vergat mijn dochter op te halen van de BSO.

Hoe dan???

Ik werk altijd tot vijf uur op dinsdag. Dan fiets ik als een malle naar de BSO om Sascha op te halen zodat ik om half zes thuis ben om de verpleegkundige af te lossen. Die middag had ik mijn man aan de telefoon die zei dat hij vroeg vrij zou zijn. ‘Ah fijn, dan hoef ik me niet zo te haasten.’ Hoor ik mezelf nog zeggen.

En zo gezegd zo gedaan. Als ik vrij ben doe ik nog even op mijn gemak een boodschapje en fiets dan door naar huis.

Thuis aangekomen vind ik Arjan samen met Juliën op de bank. ‘Waar is Sascha?’ Vraagt hij en hij kijkt langs mij heen naar de deur. Sascha verstopt zich wel vaker als ik thuis kom en ik vraag theatraal waar Sascha nou kan zijn gebleven? ‘Joehoe, Sascha, waar zit je?’
Arjan, die partypooper doet niet mee met dit tafereeltje en zegt ernstig: ‘Serieus Heleen, waar is Sascha?’ Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken en zeg ontsteld: ‘Die zou jij toch ophalen??!’ Ik gris de autosleutels van tafel en kijk op de klok. Kwart voor zes. Nog een kwartier voordat de BSO dicht gaat. Ik roep nog: ‘jij zou haar toch ophalen, je was op tijd vrij zei je!’ Maar ik wacht zijn antwoord niet af en ik spring in de auto.

Als ik de BSO binnen kom rennen zit Sascha aan tafel te puzzelen. Ze kijkt me aan en zegt dat ze haar puzzel nog af wil maken. Ze is niet onder de indruk. Pakt haar jas, laat mij haar tas pakken en zegt netjes gedag. Zoals altijd. Wat een dag. die moeten we maar snel weer vergeten. Maar dat is geen probleem, dat vergeten. Daar ben ik een ster in namelijk.


Vind je het leuk meer om meer van mij en mijn bijzondere gezin te zien? Volg mij dan op Instagram. >klik hier< In mijn stories doe ik dagelijks verslag van mijn niet zo alledaagse leven.

1 comments On Oeps..Ik vergat om mijn dochter van de BSO te halen

  • Stephanie Herlaar

    Gelukkig ben ik niet de enige, al ging het hier twee weken geleden om een kleindochter. ik kwam een kwartier te laat bij school en Sophie stond zo te huilen bij een juf …. Afgelopen maandag kon ik het goed maken en stond ik op tijd te wachten bij school … al wie er kwam, geen Sophie. Had haar moeder me niet verteld dat ik aan de andere kant moest zijn … en weer stond Sophie te huilen en oma stond nerveus te wachten bij het kleuterplein, waar ik haar al jaren ophaalde! Denk niet dat me dat snel weer zal gebeuren, hoewel ……

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer