schooldag

Laatste thuis schooldag van de tweede lockdown.

De laatste thuis schooldag van de tweede lockdown is voor ons aangebroken. Morgen gaat onze oudste naar opa en oma. Dat hadden we zo afgesproken, want dat gaf mij iets meer lucht in deze tweede lockdown. Want een vijfjarige én een zorgintensieve 11 jarige begeleiden met hun schoolwerk bleek toch iets te veel hooi op mijn vork.

Vanaf dag 1 ik keek ik uit naar het moment dat het bericht zou komen dat de kinderen weer naar school zouden mogen. Want dat maakt het toch allemaal iets makkelijker: weer thuis kunnen werken zonder onderbrekingen, meer structuur, geen juf meer hoeven zijn voor groep 2 en groep 7 en mezelf weer kunnen horen denken. Vooral dat laatste. My God wat verlang ik er naar om gewoon een half uur doelloos uit het raam te kunnen staren. Maar toch…ergens voel ik een knoop in mijn maag tijdens het aftellen naar de eerste schooldag. Zomaar, vanuit het niets.

In tijden van crisis

Want in tijden van crisis heb ik mijn kinderen toch het liefst dichtbij me. Zodat ik kan zien of het goed met ze gaat. Om te zien of ze struggelen. Of ze het nog allemaal op een rij hebben in hun koppie. En ergens vraag ik me af of er naast alle zorgen in die koppies, ook ruimte is om de lesstof op te nemen zoals die op school wordt aangeboden. Het was fijn om de enorme vraagtekens boven het hoofd van onze zevende groeper te zien zweven. De vraagtekens die we zelf kunnen oplossen zolang hij zijn schoolwerk thuis aan de keukentafel moet doen. Door die lastige som nogmaals uit te leggen, en nog een keer en als het moet, nóg een keer. Of door een pauze in te lassen of door gewoon te zeggen: “joh, maak jij je schoolwerk straks maar af. We gaan nu een eindje fietsen.” En de driftbuien van onze vijfjarige die ontstaan uit onzekerheid? Ik wil ze zelf sussen. Ik wil degene zijn die haar leert dat je niks oplost door te gaan schreeuwen. Ook al schreeuw ik dat soms, uit pure onmacht. Ik wil diegene zijn.

Laatste schooldag

Natuurlijk wordt alles makkelijker en dragelijker als we niet meer de dagelijkse ruzies en irritaties hebben. Want die zijn er zeker wel. Ik ben ook maar gewoon een rotmoeder af en toe. Een broer die jou de hele tijd napraat en een zusje die jouw kant op ademt, ik noem maar wat, zijn reden genoeg om de oorlog te verklaren. Maar als ze zich een half uur later samen nestelen op de bank om een quiz te doen uit een tijdschrift, dan weet ik dat ik dit ook ga missen. Ook het beeld van onze 11jarige die zijn schoolwerk krijgt uitgelegd door zijn vader, ga ik missen. Dat zijn zusje dan heel zachtjes bij haar vader op schoot kruipt tijdens die uitleg, ga ik ook zo missen.

Maandag is het zo ver. Dan mogen ze weer. Dan moeten ze weer. De ratrace in. De grote, boze wereld in zoals die op dit moment voelt. De eerste schooldag all over again. Vandaag is de laatste thuis schooldag van de tweede lockdown.



Vind je het leuk om meer van mij en mijn gezin te zien? Volg me dan op Instagram. In mijn stories doe ik (bijna) dagelijks verslag van mijn niet zo alledaagse leven. Je kunt me volgen op instagram.com/liefsheleen

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer