januari

Even de maand van Heleen, januari

Happy New Year! Nieuw jaar nieuwe kansen, zeggen ze dan toch? De dagen rondom oud en nieuw ben ik altijd een beetje sentimenteel. Een beetje emotioneel incontinent. Want jeeeetje, er is zomaar weer een jaar voorbij gevlogen. En wat mogen we weer trots zijn op onszelf en wat hebben we het toch goed samen. Maar ook: Is er zomaar weer een jaar voorbij gevlogen! Zomaar, poef. een jaar die je nooit meer terug zult krijgen. Dit jaar voelde het extra beladen. Want met het afsluiten van dit jaar, namen we met z’n allen ook afscheid van een heel decennium. Vorig decennium begon ik met een hele dikke buik in het ziekenhuis. Mijn vliezen waren gebroken, of eigenlijk: hadden een klein breukje. Ik heb onze baby destijds toch nog tot 24 januari binnen weten te houden door volledige bedrust te nemen. And so the adventute began…

januari
31 december 2009

Deze baby wordt dit jaar dus alweer tien jaar. sterker nog, hij werd deze máand tien. Tien jaar mensen, hoe dan? Het lukt me niet eens om stil te staan bij alles wat we in die tien jaar hebben meegemaakt samen, omdat het gewoon te veel is om op toe noemen. En daarom keek ik er enorm naar uit om afscheid te nemen van dit decennium. Niet om alles te vergeten, want er gebeurden ook hele mooie dingen. Maar het voelt heel goed waar we nu staan en het is ‘time to move on’. Op naar de rouring twenties. Ik ben zo ontzettend benieuwd wat dit nieuwe decennium ons zal brengen!

Reality check

Helaas begon ons jaar met een reality check. Juliën werd op de leukste dag van het jaar ziek, dus in plaats van een oud en nieuw bij vrienden vieren, stapten we over op plan B. Eigenlijk bestaat ons leven zo’n beetje uit plan B.

Toen we trouwden afgelopen april had ik niet de naam van mijn man aan moeten nemen, maar hadden we onze achternaam moeten veranderen in ‘Plan B’. Familie Plan B.

Maar we rock plan B dus ik haalde allemaal lekkere hapjes in huis, ik ging met Sascha even langs mijn schoonouders die altijd de lekkerste oliebollen maken en bracht een flitsbezoekje aan vrienden.

Gelukkig geluk in de liefde

Om 21:00 waren we weer thuis. Sascha installeerde zich met een dekentje op de bank en dat vond ze heel speciaal, want ze mocht op de bank slapen. Binnen twee minuten stortte ze in slaap en ook Juliën sliep een uurtje later. Iets voor twaalf maakten we hem wakker en deden we een poging om zijn zusje wakker te maken. We telden af, dronken champagne, kusten, proostten en wonnen geen 30 miljoen. Gelukkig hebben we geluk in de liefde. De eerste week van januari brachten we op en om de bank door. Na Juliën werd Arjan ziek, en daarna Sascha. En ik? Ik ben wel wat bacillen gewend na al die jaren werken in de kinderopvang.

De struggle van slechte eetgewoontes

Sascha moest nog twee dagen uitzieken op de bank en kon toen ook weer naar school. Ik voel me altijd een beetje een slechte moeder, maar ik kan na de vakantie altijd zo genieten van een leeg en stil huis! Ik gebruikte de tijd die ik weer over had in de keuken, want ik was weer even he-le-maal de weg kwijt wat betreft gezond eten. Toen de weegschaal mij wist te vertellen dat ik weer over de 80 kilo woog, was het tijd om in te grijpen. Ik ben dus iemand van fiks of niks. Ik kan niet een beetje opletten wat ik eet, ik kan alleen diëten. Afvallen heb ik dan ook niet zo veel problemen mee, het is het op gewicht blijven wat ik gewoon niet onder controle krijg. Slechte eetgewoontes en snaaien, wat een strugle! Na de decembermaand moest ik echt weer afkicken van de suikers en ongezonde gewoontes. Het keywoord is bij mij voorbereiden. Dus mijn voornemen is om de vriezer vol te stoppen met gezonde maaltijden en tussendoortjes. Soepjes, notenbrood, dat soort.

Mijn keukenhulpje

Het afkicken deed ik door het jaar heel rigoureus te starten met de sweet detox van Blend New Day. Die hadden een mooie aanbieding in december en ik dacht: waarom ook niet? drie dagen afbouwen, drie dagen sapvasten en drie dagen opbouwen. Heel goed te doen, en het was meteen merkbaar wat gezonde voeding voor mijn lichaam doet. Wáárom is het toch zo moeilijk om daar aan vast te houden?? Vol goede moed en inspiratie ben ik vervolgens doorgegaan met goede eetgewoontes en verder sport ik bijna iedere dag. Maandag bijna, dinsdag bijna, woensdag bijna….

De verplichte bezoekjes

In januari legden we nog een paar verplichte bezoekjes af. We moesten naar het zorgloket voor de aanvraag voor de verlenging van de invalidenparkeerkaart voor Juliën. Dat ging niet geheel volgens plan en ik zat mooi met mijn bek vol tanden door de uitspraken van Juliën. Dat kun je hier lezen: >klik<.
Halverwege januari was het tijd voor een verpicht uitje naar Rotterdam, dit keer voor een slikfoto. Het blijft wonderlijk om het binnenste van je kind te bekijken.

Helaas verliep ook dit niet volgens plan omdat de bewegende beelden niet goed werden opgeslagen. Maar zoals ik al zei: ons leven bestaat uit plan B, dus waarom ook niet. Uiteraard krijgt dit volgende maand een vervolg met een plan de campagne.

We sloten de maand af met de herindicatie voor het persoonsgebonden budget dat we ontvangen voor Juliën.

Het NRC kwam met een krantenartikel dat ons slapeloze nachten bezorgde. De overheid? De zorgverzekering? De kinderthuiszorg? ‘Iemand’ heeft bedacht dat er gekort moet worden in de pgb’s. Ouders die hun kinderen zelf medische zorg geven, mogen zichzelf daar niet meer voor uit betalen. Menzis zegt de regels niet te hebben veranderd, maar dat de kinderthuiszorg de regels heeft aangepast. Vervolgens zegt de verpleegkundige die onze herindicatie deed hetzelfde over de Menzis. Wat dit voor ons zal betekenen horen we zodra en een concept naar de zorgverzekering is gegaan. We verwachten niet dat dit goed nieuws zal zijn…

De eerste zwemles

Verder begon Sascha heel enthousiast aan haar eerste zwemles. Ze vond het zo leuk, maar ook zó spannend! Na enige twijfel verdween ze dan toch de hoek om zonder mij, want ouders mogen niet mee. Wat volledig tegen mijn moedergevoel in ging, want ik had haar graag aangemoedigd vanaf de kant. Maar ik snap ook dat een kudde meelevende moeders aan de kant van het zwembad de concentratie niet ten goede zal komen, dus we wachten braaf de kijkles af. Inmiddels heeft ze er vijf lessen opzitten en haar enthousiasme voor de zwemles neemt met de dag af.

Ik hoef niet meer naar zwemles hoor mama. Wil jij zeggen dat ik niet meer hoef? Alsjeblieft? Ik vind het zo spannend en ik wil niet meer!

Vervolgens moeten we lullen als Brugman om haar in haar zwemkleding de hoek om te laten lopen. Nou had de zwemjuf al voorspeld dat veel kinderen na een paar lessen niet meer willen gaan. Helaas, ook ons kind is hierin geen uitzondering. Met haar temperamentvolle en vasthoudende karakter moet je van goede huize komen om haar te overtuigen dus we hebben er een uitdaging bij.

op een zondag vierden Juliën- en Arjan’s verjaardag samen. Mijlpalen moeten gevierd worden dus dat betekent gezelligheid, veel cadeautjes en een Pokémon traktatie. Voor Arjan zijn verjaardag regelde ik dat de kinderen uit logeren gingen en reserveerde ik een tafel voor twee in het chique restaurant Joann. Elkaar qtime geven voor een verjaardag is altijd een goed idee. Een hele belevenis, een heerlijke avond en man oh man wat een lekker kaasplankje waarvan het water me nog steeds in de mond loopt als ik er aan terug denk.

Dat was januari, de kop is er af!

Deze maand kon je van mij lezen:

  • Door de medische keuring.
  • Een rete interessante gastblog geschreven door kindercaoch Marijke, over de moro-reflex.
  • Vind je het leuk om meer van mij en mijn bijzondere gezin te zien? Volg me dan op Instagram. In mijn stories doe ik (bijna) dagelijks verslag van mijn niet zo alledaagse leven.

4 comments On Even de maand van Heleen, januari

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer