maart

Even de maand maart

Weet je nog, dat we met oud en nieuw ons glas hieven en zeiden dat het aankomend jaar alleen nog maar beter kon worden? Hahahahahahahahahah. Little did we know, en het is nog maar maart

De maand maart staat in het teken van het corona virus. Er is geen ontkomen meer aan. We sloten vorige maand af met een steen in onze maag. Ook in Nederland was het virus inmiddels actief. Natúúrlijk is het virus in Nederland actief. Ik voelde aan mijn water dat dat hele corona virus niet zomaar een griepje was. En inmiddels dus is. Alle alarmbellen in huize zorgintensief gingen af. Wat nou als? Wat nou als het virus aan ons deurtje klopt? Wat als wij ziek worden? Wat als Juliën ziek wordt? Wat als de scholen dicht gaan? Wat als ik niet meer mag werken? De meeste vragen hebben we inmiddels antwoord op. Hopelijk blijft er één onbeantwoord.

Glitterslijm poepende eenhoorn

Maar goed. In de eerste week van maart lijkt het virus ons mooie Twente nog niet te hebben bereikt. We zijn enorm zoekende hoe hier mee om te gaan en besluiten sowieso om de grote menigten als bioscopen en indoorspeeltuinen niet meer op te zoeken. Op zondagmiddag gaan we nog wel even met de kinderen naar de speelgoedwinkel om hun verjaardagsgeld uit te geven. Dat vinden ze echt wel iets magisch hoor. Cadeautjes krijgen is tof, maar zélf met je eigen portemonnee met je eigen geld iets kopen is toch echt wel het einde. Juliën dwaalt drie kwartier in de gameshop om iets van Pokemon uit te zoeken en Sascha geeft haar geld uit aan sparkly critters: een glitterslijm poepende eenhoorn. Jottum. Ik zelf vond het iets minder magisch, maar het kind was dolgelukkig.

Ik volg mijn gevoel

Op 5 maart ging ik naar de informatie bijeenkomst van de Ronald mcDonald huiskamer die medio mei in gebruik zal worden genomen. Ik zag een tijdje geleden een oproepje dat je je kon opgeven om daar als vrijwilliger aan de slag te gaan. Ze zijn op zoek naar vrijwilligers die wekelijks een vaste shift van 3 uur willen draaien. Zonder twijfel gaf ik me op. Ik voel aan alles dat ik dit wil doen. Het lijkt me heel mooi om iets te kunnen betekenen voor mensen die nog midden in misschien wel een hele zware periode van hun leven zitten. De bijeenkomst was op een donderdagochtend in het Medisch Spectrum Twente en wauw wat een opkomst! Ik geloof dat de manager van het huis in Zwolle zei dat ze zo’n 180 aanmeldingen hadden gekregen.

Nog dezelfde avond mailde ik de formulieren die ik mee had gekregen, om mijn aanmelding als vrijwilliger definitief te maken. Helaas staat de procedure momenteel on hold. De bouw is tijdelijk stop gezet en de werving van vrijwilligers natuurlijk ook.

Ik vind het een fijne gedachte dat er ruimte voor is om iets te doen waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Zo reageerde ik deze maand ook op een interne vacature op mijn werk. Ik ben het niet geworden, maar alleen al het gevoel dat er ruimte is voor iets nieuws, geeft me al positieve energie. De komende tijd ga ik gebruiken om er over na te denken wat ik daar mee wil gaan doen. Voorlopig worden mijn gedachten overstemd door de kinderen en kan ik mezelf af en toe niet meer horen denken. Maar hee, het is een fijn vooruitzicht, toch?

Lente in Twente

Het is merkbaar dat de dagen weer wat langer worden. De lente in Twente is onderweg! Enschede is heel wat mooie parken en bossen rijk en regelmatig ga ik met mijn zus en kinderen even uitrazen.

maart

Ik bedenk me nu dat dit de laatste keer is dat we elkaar live hebben gezien. Als we dat toen hadden geweten had ik ze nog even geknuffeld bij het afscheid. Normaal gesproken zie ik mijn zus bijna wekelijks dus voor zowel ons als voor de kinderen is het afkicken. Gelukkig kunnen we facetimen en de kinderen spelen regelmatig online een spelletje samen zodat ze toch nog het gevoel hebben dat ze samen kunnen spelen. Lang leve de hedendaagse technologie!

Een lichte mate van paniek

En toen was het alweer 9 maart en werd ik ziek… Griep. Hoesten, lamlendig, vreselijk moe en pijnlijke luchtwegen. Het zal toch niet he? Ik zal toch niet het corona virus onder de leden hebben? Ik ben absoluut geen paniekzaaier hoor. Ik bedenk nooit een doemscenario maar nu voel ik toch een lichte mate van paniek opkomen. Niet voor mezelf, maar wel voor mijn kwetsbare zoon. Er is nog zo weinig bekend over het verloop van het virus. Wat nou als hij corona krijgt en daar vreselijk ziek van wordt? Of een longontsteking op zijn ene goeie long? En dit gevoel, deze lichte mate van paniek is sindsdien niet meer weggegaan.

Wat nou als

De ene dag gaat het beter dan de andere dag hoor, maar af en toe vliegt het me ontzettend naar de keel! De ene dag speelt de film van een mannetje die aan het vechten is om te ademen zich als vanzelf in mijn hoofd af. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat we hem zo zagen. Dat hij zo in de problemen kwam door een simpel griepje, en toen was er nog niet eens sprake van een longontsteking.

De andere dag kan ik relativeren en heb ik er het volste vertrouwen in dat hij het wel aan zou kunnen, mocht hij het virus krijgen. De laatste keer dat hij in de problemen kwam door een simpel griepje is al best een tijd geleden en sindsdien is hij alleen maar nog sterker geworden.

Maar de hele tijd dat stemmetje…wat nou als? Wat als hij toch een longontsteking krijgt? Wat als er geen plek meer is op de intensive care? Wat nou als hij naar een ander ziekenhuis moet waar ze niet bekend zijn met zijn afwijkende luchtwegen? Wat nou als hij wordt opgenomen en er mag maar 1 persoon bij hem zijn? Wij kunnen in zo’n situatie alleen maar functioneren als een team. Wat nou als er dan geen plekje vrij is in het Ronald mc Donald huis? Wat nou als de hele pleurisbende uitbreekt? Wat dan?

Over de keuzes die we maakten na de eerste persconferentie schreef ik al een blogpost. Ik zal niet in herhaling gaan vallen, maar als je benieuwd bent, kun je die hier lezen:

Thuisonderwijs

En zo begint het hele thuisonderwijs avontuur. Ik vind het heftig. Het leeftijdsverschil tussen de kinderen vind ik toch wel de grootste uitdaging. De oudste die best wat begeleiding nodig heeft en de jongste die zich daar niks van aan trekt en overal doorheen tettert. Een geluk bij een ongeluk is dat Arjan besluit om de winkel dicht te doen. Zo heeft hij ’s ochtends tijd om aan projecten te werken, hier en daar een lichtadvies te geven of om wat te monteren. ‘S middags is hij wat vaker thuis en helpt hij Juliën met zijn schoolwerk, zodat ik wat met Sascha kan gaan doen. De kinderen spelen wat samen, we zijn wat soepeler met schermpjestijd, we knutselen wat vaker, fietsen af en toe een rondje en meestal ben ik ’s avonds blij als er weer een dag voorbij is.

maart

En verder..

Verder haalden we kikkerdril uit de vijver dat inmiddels is getransformeerd tot kikkervisjes, deden we de voetjes van de vloer tijdens een huiskamerfeestje van de mannen van VroegZat die een livestream megafestatie organiseerden, ergerden we ons aan dagmarkten en stranden die drukbezocht werden door mensen met een mega bord voor hun kop, we lakten nagels en deden kaartjes op de bus. Het hoogtepunt van onze maand waren wel de tweehonderd tulpen die we redden van de vuilnisbak. Verschillende bloemkwekerijen hebben acties om van hun bloemen af te komen waar ze nu mee blijven zitten. We brachten zo’n 15 bosjes tulpen naar familie en vrienden. Aanbellen, neerleggen en een stapje achteruit doen. Onwijs leuk om hen even te zien, te verrassen en handkussen uit te delen.

Dit was alweer maart!

Dit konden jullie in de maand maart nog meer van mij lezen:

Nog even, en ik hoop heel erg dat dit een overbodige kanttekening is. Ik hoop dat het nu toch wel tot iedereen is doorgedrongen waarom het advies is uitgebracht om zo veel mogelijk thuis te blijven. Wat jij je jezelf kunt afvragen is: wat nou als ik dit weekend het niet zo nauw neem met de opgelegde regels. Wat nou als ik dan diegene ben die een plekje op de I.C bezet houdt? Wat nou als een kwetsbaar jongetje die vooral thuis blijft, onverhoopt toch het virus oploopt. Wat nou als daar géén plek voor is op de I.C omdat die vol ligt met mensen die er nog even lekker op uit gingen het weekend? Wat dan? Lieve mensen; Stay the fuck home en stay healthy. Is het niet voor jezelf, dan wel voor je kwetsbare medemens.

  

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer