brief aan mijn tien jaar jongere ik

Een brief aan mijn tien jaar jongere ik

Lieve Heleen, ik schrijf je een brief vanuit het jaar 2019.
Dat was schrikken hè, de 20 weken echo? Eigenlijk weten jullie nog helemaal niks, alleen maar dat er ‘iets’ niet goed is met jullie kindje. Op het antwoord zul je nog maanden, zelfs jaren moeten wachten. Want wat jij in je buik draagt is net een kleine puzzel die stukje bij beetje moet worden opgelost. Geduld lieverd. Maar dat heb jij wel, let maar op.

De eerste week na de geboorte van jullie mannetje zal het zwaarst worden. De keiharde woorden van de arts zullen als een mokerslag op jullie neervallen:

Niet met het leven verenigbaar.

Voor deze uitspraak zal de dokter een jaar later zijn excuus nog maken. Maar dan zul jij hem vertellen dat je hem juist dankbaar bent voor deze foute voorspelling. Want vanaf die dag zullen jullie dankbaar zijn voor elk uur die jullie daarna kregen met jullie zoon. Hoe zwaar, moeilijk, verdrietig, of frustrerend de dagen ook zullen zijn. Hij ís er nog!

Over dagen gesproken, het zullen er precies 610 zijn. 610 dagen in het Sophia kinderziekenhuis. 610 dagen van eenzame wanhoop. Je zult de vreselijkste dingen op je netvlies gebrand krijgen. In een kinderziekenhuis gebeuren wonderen, maar helaas zul je ook het verdrietigste van het verdrietigste van dichtbij mee maken. Jullie mannetje zal moeten vechten voor wat hij waard is, maar dat zal hij doen. Wat je echt moet onthouden is dat hij steeds weer zal opkrabbelen na een dieptepunt. Er zal een moment komen dat je op het punt staat om op te geven. Maar dat mannetje van jullie is eigenwijs. En zelfs als jij niet meer weet waar je het zoeken moet, zal hij jou een teken geven waardoor ook jij weer zult opkrabbelen.

Door de eenzame wanhoop heen, zullen jullie ook lichtpuntjes zien. Daar zul je zelfs een ster in worden, het vinden van die lichtpuntjes. Aan deze lichtpuntjes zullen jullie je steeds kunnen vasthouden om door te kunnen gaan.

Jullie zullen je zoon leren kennen en leren lezen als geen ander. Je zult een band krijgen met de lieve verpleegkundigen die voor je kind zorgen. Je zult mensen leren kennen die in hetzelfde schuitje zitten als jij en jullie zullen elkaar door deze periode heen slepen. Die kleine van jullie zal gaan groeien. Van elke twee stapjes die hij zet, doet hij er één terug. Maar hij doet het wel. 610 dagen is lang. Ontzéttend lang. Maar je zult merken dat je op een gegeven moment niet meer in dagen gaat denken. Zelfs niet in weken.

Je zult gaan leven in het nu, met maar één focus. De rest zal bijzaak worden en ooit zul je met een warm gevoel kunnen terug kijken op deze periode.

En dan komt er een dag, net wanneer je denkt dat het nooit meer zal gaan gebeuren, dat hij mee naar huis mag. Er zullen veel mensen om jullie heen bezorgd zijn dat dit het moment is dat jullie in gaan storten. Maar het tegendeel is waar. Jullie zijn zo goed op elkaar ingespeeld geraakt, dat niks jullie nou nog omver kan blazen. Het moment dat jullie met hem thuis zullen komen, zal euforisch zijn.

De jaren daarna zullen intens zijn. Intens, heftig, vermoeiend en slopend. Jullie zullen nog vaak momenten van wanhoop voelen. Maar de liefde zal overheersen. Jullie zullen een eenheid zijn met z’n drieën. En heel, heel langzaam zal jullie mannetje sterker worden. En heel langzaam zal het steeds iets beter gaan. Je zult meer aan jezelf toe komen de jaren daarna. Je zult weer buitenshuis gaan werken, jullie zullen gaan verhuizen en je zult genezen van de open wond die je was na deze intense periode.

Dan de antwoorden op belangrijke vragen die je nu hebt: ja, jullie kunnen dit aan. Ja, hij zal een blij kind worden. Ja, hij zal naar school gaan. Ja, hij zal vriendjes krijgen. Ja, hij zal gaan praten. Ja, hij zal gaan eten. En ja, er zal ruimte komen voor een broertje of een zusje. Je zult na veel bloed, zweet en tranen afrijden met een dikke buik en slagen voor je rijbewijs. Zijn zusje zal gezond worden geboren en zij zal de liefste baby ooit worden. En deze kleine meid zal haar aandacht krijgen in jullie gekke gezin. Mochten jullie dat vergeten, zal zij jullie helpen herinneren, maak je maar geen zorgen.

Alles zal goed komen de komende tien jaar. Maar over tien jaar zal jouw definitie van goed heel anders zijn dan nu. Heb je er al eens over nagedacht om je gedachten op papier te zetten? Zou je moeten doen. Dat zal therapeutisch werken en het zal je helpen om je verhaal te vertellen. Lieve Heleen, je bent in verwachting van een zoon. En wát voor één. Alles komt goed, echt waar. En zo niet, dan toch.

12 comments On Een brief aan mijn tien jaar jongere ik

  • Lieve Heleen,

    Wat een prachtige, dappere supermama ben je toch! Dat doorzettingsvermogen, die kracht, die heeft jullie kanjer niet van een vreemde. Zojuist mijn ogen uit mijn hoofd gehuild bij het lezen van jouw brief. Had je ‘m tien jaar geleden maar van iemand gekregen, hadden we allemaal maar zo’n brief gekregen, of misschien ook wel niet…
    Want waar jullie doorheen zijn gegaan heeft jullie gemaakt tot wie jullie zijn. Krachtig, met het vermogen om van alle lichtpuntjes te genieten, en soms ook even te balen van alles wat niet vanzelf gaat. Je bent een kanjer, jullie zijn kanjers! Een krachtig gezin!

  • Zo dan, recht vanuit het hart, recht in mijn hart. Heel mooi geschreven!

  • Wat een prachtige brief!! Ik ben nog niet bij de tien jaar, maar na bijna 5 jaar herken ik me vaak in je verhalen! En zei van de week nog tegen de fysio van mijn dochter dat jullie motto mij er écht bij helpt om de ‘donkere’ dagen door te komen!! De andere dagen ben ik nét zo nuchter als jij overkomt en geniet ik van alle mooie dingen en erger ik me aan alledaagse onzin als ieder ander!! Leuk om je te volgen!!

    • Ik heb hem ook niet zelf bedacht. 😉 Als je het over het motto ‘als niks zeker is, is alles mogelijk’ hebt tenminste. Ik las die quote ooit en heb me er sindsdien ook altijd aan vast gehouden.
      Dankjewel voor je berichtje!

  • Kippenvel ♥️.. heel mooi en raak geschreven

  • Wat ben ik blij dat je weer een stukje internet hebt toegeëigend! Heerlijk om je eerlijke en intense blogs te lezen

  • Ja, je bent terug én hoe! Wat een mooi en ongelooflijk dapper en sterk team zijn jullie.

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer